Buradasınız
Ana Sayfa > Genel > Hoşçakal İki Gözüm Hoşçakal

Hoşçakal İki Gözüm Hoşçakal

DSC00977

Hoşçakal İki Gözüm Hoşçakal dedik 11/05/2013 tarihinde tarihi Şeref bey stadına. Stada gittiğimde daha 7 yaşındaydım ve o süreçten bu sürece o kadar çok maça gittim ki bu son maça kadar hiç duygulanmamıştım bu kadar. Bu gün farklıydı diğer günlerden diğer maçlardan. Bu gün son kez kardeşim Gürkan ve arkadaşlarımla sesimiz kısılıncaya kadar Beşiktaş diye bağıracaktık, son kez üçlü çekecektik son kez  son kez Siyah Beyaz diye bağırıp son kez İstiklal marşını söyleyecektik son kez arkadaşlarımla gidecektim maça ve son kez gol olduğunda hiç tanımadığın birine sarılıp golün sevincini doyasıya yaşayacaktık o tarihi Şeref bey stadında. İnsanın kardeşinin de Beşiktaşlı olması kadar güzel bir şey yoktur. Bunu yaşayanlar bilir.

DSC00860
Gelelim maç başlamadan önce Semtimiz Beşiktaş’a; Erken saatlerde semtte taraftar birbirinden geçmiş sanki şampiyon olmuşçasına veya şampiyonluk maçına çıkacakmışçasına eğleniyordu. Galatasaray’ı yendiğimiz şampiyonluk maçında bile bu kadar kalabalık görmemiştim orayı.(Sergen attı, şampiyonluk geldi.) İşte o gün farklıydı, o gün bir tarihin kapanışıydı ve tüm büyük Beşiktaş taraftarı bunun farkındaydı ve yalnız bırakmadı o tarihi stadı ve takımı. Her ne kadar maçtan önce yaşanan olaylar üzücü olsada. ”Biber gazı, kavga yani her türlü aksiyon vardı kapanış maçında.” Asıl anlam vermediğim olay ise çelik kuvvetin taraftara orantısız güç kullanmasıydı. Herhalde biber gazı fazla var ellerinde sıkıp sıkıp duruyorlar. Her neyse yaşananlar bu tarihi günü gölgeleyemedi, gölgeleyemezdi de. Her ne kadar gölgelemek isteseler de.

Maçın başlama düdüğü ile birlikte çektiğimiz son üçlü ise izlenmeye değer, o uğuldu, o ses inanılmaz izleyince bana hak vereceksiniz. 🙂

İlk gölümüzü attığımızda ise yine bilindik anlar yaşandı. Hiç tanımadığım belkide bir daha görmeyeceğim insana sarıldım. Gol sevincini yaşarken aşağıya düşenlerde oldu tabi 🙂 Bence bu mutluluk her insan oğlunun yaşaması gereken bir duygu diye düşünüyorum. Hele 35. dakikadan maçın ilk yarısının sonuna kadar aralıksız söylediğimiz bu marş belkide gözlerimizin dolduğu en önemli anlarındandı.

Maçın ikinci yarısının başlama düdüğü ile birlikte yine çok hareketli ve heyecan dolu anlar yaşadık. Beşiktaş’ımın ilk yarıda attığı o iki golün rahatlığı olsada her Beşiktaşlı bilir düdük çalıp maç bitmeden rahatlayamayız. 🙂 İkinci yarının ortalarında gelen 3. gol ile artık her şey daha güzeldi. Ve bu golden sonra yaptığımız dale show ise izlenmeye değerdir.

Son dakikalara yaklaştıkça gözler doluyor insanlar tarihi stattan koltuk almak için inanılmaz bir efor sarfediyordu. Maçın son düdüğü çaldığında ise kimse bir yere gitmiyordu gidemiyordu ki, o tarihi bırakıp nasıl gitsin. Takım tüm tribünleri dolaştıktan sonra soyunma odasına gitmeye hazırlanırken olanlar oldu zaten 😀 Daha öncesinden sahaya inmeye çalışanlar olsa da görevliler engel oldu ama sonraki akınları durdurmadılar. Ve tribünler bir anda sahaya dolmaya başladı. Her halde maçın başında yaşanan olaylardan dolayı taraftara jest yapıldı diye düşünüyorum. Senelerce tribününden seyir ettiğim yerin tam ortasındaydım. Tarihin maçların başla vuruşunun yapıldığı yerdeydik.  Şimdi ben sahadan maç izlediğim tribünlere bakıyordum. En çokta kapalıyı merak ediyordum. İnanılmaz bir görüntüsü varmış.

DSC00988Ayrılık vakti geldiğinde ise son bir kez olsun arkama dönüp Şeref bey’e baktım ve Hoşçakal İki Gözüm Hoşçakal dedim. Bu bir veda değil yine geleceğiz.

 

 

 

gokhantutak
Gezmeyi, gezerken fotoğraf çekmeyi, yeni tatlar keşfetmeyi seviyorum. Bu tecrübelerimi de sizler ile paylaşmayı seviyorum.
Top